Ara⌘K TR

Veri sayfası · KF-VER-017

Kenevir üretimi il bazında: hangi ilde ne kadar

Türkiye'de kenevir üretimi 2018'e kadar tek bir ilde yapılıyordu. 2019'da beş ile yayıldı ve Samsun hâlâ toplamın yarısından fazlasını tutuyor. Bu sayfa il düzeyindeki rakamları, izin verilen il sayısıyla birlikte okunacak biçimde veriyor.

14 ölçüm satırı1 kaynakGüncelleme: 2026-10-01

Kısaca: bu sayfa ne söylüyor

  • 2019'da Türkiye'de kenevir en çok Samsun'da ekildi: 438 dekar, bunun 297 dekarı tohum için.
  • Aynı yıl Samsun'u Kütahya (100 dekar), Kastamonu (94), Kayseri (42) ve Yozgat (15) izledi.
  • Samsun 2019'da 15 ton tohum ve 18 ton tohum dışı ürün üretti; öteki illerin üretimi birkaç tonda kaldı.
  • 2015-2018 arasında kenevir üretimi yalnızca Samsun'da yapılıyordu; tohum alanı bu dönemde 10 dekardan 59 dekara çıktı.
  • Veriler hakemli bir derlemenin TÜİK'ten aktardığı 2019 tablosundan alındı; 2019 sonrası il dağılımı bu arşivde doğrulanmadı.

2019 ekim alanı, il bazında (dekar)

İlTohumTohum dışıToplamKaynak
Samsun297141438[1]2021
Kütahya1000100[1]2021
Kastamonu85994[1]2021
Kayseri321042[1]2021
Yozgat15015[1]2021
Tablo 1 — 2019 ekim alanı, il bazında (dekar)Karşılaştırma kuralları
2019 toplam ekim alanı, il bazında
Samsun 438
Kütahya 100
Kastamonu 94
Kayseri 42
Yozgat 15
0438 dekar

Çubuklar yukarıdaki tablonun “Toplam” kolonundan ölçeklenmiştir; ayrı bir veri kaynağı kullanılmaz. En uzun çubuk tablodaki en yüksek değere karşılık gelir.

2019 üretim miktarı, il bazında (ton)

İlTohumTohum dışıKaynak
Samsun1518[1]2021
Kayseri21[1]2021
Kastamonu10[1]2021
Kütahya10[1]2021
Yozgat10[1]2021
Tablo 2 — 2019 üretim miktarı, il bazında (ton)Karşılaştırma kuralları
2019 tohum üretimi, il bazında
Samsun 15
Kayseri 2
Kastamonu 1
Kütahya 1
Yozgat 1
015 ton

Çubuklar yukarıdaki tablonun “Tohum” kolonundan ölçeklenmiştir; ayrı bir veri kaynağı kullanılmaz. En uzun çubuk tablodaki en yüksek değere karşılık gelir.

Samsun'un tek başına dönemi (dekar / ton)

YılTohum alanıTohum üretimiTohum dışı alanıTohum dışı üretimiKaynak
2015101101[1]2021
2016251457[1]2021
2017241467[1]2021
2018593557[1]2021
Tablo 3 — Samsun'un tek başına dönemi (dekar / ton)Karşılaştırma kuralları
Samsun'da tohum ekim alanı
2015 10
2016 25
2017 24
2018 59
059 dekar

Çubuklar yukarıdaki tablonun “Tohum alanı” kolonundan ölçeklenmiştir; ayrı bir veri kaynağı kullanılmaz. En uzun çubuk tablodaki en yüksek değere karşılık gelir.

Yöntem notu

  1. 2015-2018 arasında Türkiye'nin kenevir üretiminin tamamı Samsun ilinde yapıldı. Bu dört yılda diğer illerin satırı sıfırdır; üretimin yayılması 2019'da başlamıştır.
  2. 2019'da tohum ekim alanının %55'i Samsun'da, tohum dışı ekim alanının ise %89'u Samsun'daydı. Yayılma başlamış olsa da üretim tek merkezde toplanmaya devam ediyordu.
  3. Kütahya ve Yozgat 2019'da yalnızca tohum amaçlı üretim yaptı; tohum dışı satırları sıfırdır. Lif işleme zincirinin Samsun çevresinde toplanması bu ayrımı açıklayan etkenlerden biri olabilir, ancak bu arşivde bu bağı doğrulayan bir kaynak yok.
  4. İl sayısındaki asimetri dikkat çekicidir: 2019'da izin 19 ilde geçerliydi ama üretim yalnızca beş ilde yapıldı. İzinli il sayısı üretim kapasitesinin üst sınırını gösterir, fiilî üretimi göstermez.
  5. Aynı yıl için ülke toplamı tohumda 536 dekar / 20 ton, lifte 160 dekar / 19 tondur. İl toplamları bu rakamlarla tam örtüşmez; TÜİK'in il ve ülke serilerinde yuvarlama ve gizlilik kuralları farklı uygulanabilir.

Bu sayfanın sınırı

Veriler 2019 yılına aittir ve hakemli bir derlemenin TÜİK'ten aktardığı tablodan alınmıştır; TÜİK'in kendi il tabloları bu arşivde doğrudan sorgulanmadı. 2019 sonrası il dağılımı bu arşivde doğrulanmadı — Türkiye toplamı 2024'te 8.845 dekara çıktığı için mevcut dağılımın çok farklı olması beklenir. İlçe düzeyinde veri yoktur. Üretim yapılmayan illerin satırı bulunmadığı için bir ilin listede olmaması o ilde hiç üretim olmadığı anlamına gelmez; TÜİK gizlilik eşiğinin altındaki değerleri yayımlamayabilir.

Kaynakça

  1. Göre, M. ve Kurt, O. (2021). Bitkisel Üretimde Yeni Bir Trend: Kenevir. International Journal of Life Sciences and Biotechnology 4(1): 138-157. doi:10.38001/ijlsb.789970

İlgili sayfalar