Ayrıntılı tanım
Ölçüm standart bir düzenekte yapılır: numuneye sabit bir eğilme yükü uygulanır, sıcaklık kontrollü biçimde yükseltilir ve numunenin belirlenen sapmaya ulaştığı sıcaklık kaydedilir. Sonuç malzemenin erime noktası değildir; yük altında kullanılabildiği üst sınırın göstergesidir.
Otomotiv iç parçalarında bu değer belirleyicidir. Güneş altında park etmiş bir araçta gösterge paneli ve kapı içi kaplama yüksek sıcaklığa çıkar; parçanın o sıcaklıkta biçimini koruması gerekir. Doğal lif takviyeli kompozitlerin bu alandaki en somut katkısı da buradadır: lif, saf polimerin ısı sapma sıcaklığını yükseltir.
Değer lif oranına, lif kaynağına ve uyumlaştırıcı kullanımına birlikte bağlıdır; tek bir malzeme adı için tek bir HDT değeri verilemez.
| Özellik | Değer |
|---|---|
| Ne ölçer | Yük altında biçim koruma sıcaklığı |
| Ne ölçmez | Erime noktası |
| Neden önemli | Otomotiv iç parçasının güneş altındaki davranışı |
| Bağlı olduğu değişkenler | Lif oranı, lif kaynağı, uyumlaştırıcı |
Karıştırılan terimler
HDT'nin malzemenin erime sıcaklığı olduğu sanılır; ölçüm yük altında eğilmenin başladığı sıcaklığı verir, erimeyi değil.
İlişkili terimler ve derlemeler
Doğal lif ile polimer arasındaki arayüz bağını güçlendirmek için karışıma katılan aracı madde; polipropilen sistemlerinde en yaygını maleik anhidrit aşılanmış polipropilendir.
Kompozitte lifleri saran ve yükü liflere aktaran sürekli faz; kenevir takviyeli kompozitlerde genellikle bir termoplastik ya da biyoplastik polimerdir.
Mısır nişastası gibi şeker kaynaklarından fermentasyonla elde edilen laktik asitten üretilen biyo-esaslı, endüstriyel koşullarda biyobozunur termoplastik.
Kenevir lifiyle güçlendirilmiş termoplastik ve termoset kompozitlerin çekme dayanımı, modül ve ısı sapma sıcaklığı ölçümleri; otomotiv iç parçasında karşılaştırma zemini.
Aynı reçeteyle üç ayrı kaynaktan gelen kenevir lifiyle hazırlanan otomotiv amaçlı kompozitlerin karşılaştırılması; uyumlaştırıcının ısı sapma sıcaklığına etkisi.